Ανακοίνωση Νο 11- ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ;
Αριθμ Πρωτοκ.: 8296
Θεσσαλονίκη, 8 Μαΐου 2025
Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν;
Με αφορμή αυτό που ονομάστηκε κλαδική σύμβαση...
ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ;
Συνάδελφοι,
Πέρασαν ήδη πολλές μέρες από την υπογραφή της νέας "κλαδικής σύμβασης" των εργοδοτών και της Ο.Τ.Ο.Ε. και ακόμη περιμένουμε - μάλλον αφελώς - το πλήρες κείμενο ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε εφ΄όλης της ύλης και όχι βάσει ανακοινώσεων, φυλλαδίων και διαρροών. Από ότι όμως φαίνεται μέχρι στιγμής, ακόμη και αυτή η αυτονόητη ενημέρωση που πρέπει να παρέχεται άμεσα στους Συλλόγους αποτελεί δυσεπίλυτο πρόβλημα με τη νέα πολιτική της Ομοσπονδίας.
Το παραπάνω πρόβλημα δε φαντάζει ιδιαίτερα σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι η εν λόγω σύμβαση εγκρίθηκε από το Γενικό Συμβούλιο - με ψήφους 38 υπέρ και 37 κατά - χωρίς να υπάρχει και να δοθεί κείμενο στους συμβούλους. Φτάσαμε δηλαδή στο τραγελαφικό γεγονός να υπερψηφίζεται για πρώτη φορά χωρίς ενδοιασμούς από μερίδα συναδέλφων μία σύμβαση - που θα δεσμεύει τον κλάδο για τα επόμενα 3 χρόνια – και οι συνάδελφοι του Γ.Σ. να μην έχουν διαβάσει τη σύμβαση (αθάνατε Χρυσοχοΐδη) !!!
Με αφορμή όλα αυτά που έχουν συμβεί το τελευταίο μήνα με τη διαχείριση από πλευράς της νέας Ο.Τ.Ο.Ε. του ιδιαίτερα κρίσιμου και ευαίσθητου θέματος της κλαδικής αλλά και για την ίδια την κλαδική, θα μπορούσαν να γραφούν - και ήδη έχουν γραφεί - πάμπολλες ανακοινώσεις. Το μεγάλο όμως πρόβλημα της νέας σύμβασης (όχι ότι δεν είναι υπαρκτό και καίριο και επηρεάζει άμεσα την επιβίωση των συναδέλφων), δεν είναι το αν υπάρχουν αυξήσεις 5, 10 ή 15 ευρώ ή δεν υπάρχουν καθόλου.
Αυτό εξάλλου εύκολα θα το διαπιστώσει ο κάθε εργαζόμενος όταν στις επόμενες μισθοδοσίες του, θα δει ότι το 8% συνολικά την τριετία που προβλέπει η σύμβαση, θα εξανεμισθεί λόγω της οικειοθελούς παροχής και της επιλογής της νέας Ο.Τ.Ο.Ε. να μην αγωνιστεί ώστε να υπάρξει ρήτρα μη συμψηφισμού που θα άλλαζε πραγματικά τα μισθολογικά μας δεδομένα.
Και εδώ καλό θα ήταν να δουν πλέον πραγματικά όλοι - πέρα από μικροπαραταξιακές λογικές - την τεράστιας σημασίας κατάκτηση που πέτυχε η Επιχειρησιακή Σύμβαση στην Τράπεζά μας, όντας η μόνη σύμβαση στο χώρο που για πρώτη φορά (ξεπερνώντας την εργοδοτική αντίληψη) κατάφερε να θεσπίσει - εκτός όλων των άλλων - μηνιαίο επιχειρησιακό επίδομα μη συμψηφιζόμενο με οικειοθελείς παροχές. Επίδομα που ανεξαρτήτως σημερινού ποσού θα παραμείνει, θα ακολουθεί τον συνάδελφο και στη λογική του οποίου θα μπορούν να "χτίσουν" πάνω του οι επόμενες συμβάσεις μας δείχνοντας τον αναγκαίο άλλο δρόμο.
Συνάδελφοι,
Επί σειρά ετών, βιώσαμε πλήθος κλαδικών συμβάσεων και κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί - ειδικά για αυτές των μνημονιακών χρόνων - ότι ήταν άξιες λόγου ή κάλυπταν τις ανάγκες των εργαζομένων. Στα παλαιότερα αυτά βήματα βάδισε και η καινούργια σύμβαση - μη λαμβάνοντας όμως τώρα υπόψη της και το γεγονός της τεράστιας πλέον κερδοφορίας των Τραπεζών που μόνο για το 2024 ανέρχονταν σε 4,7 δις ευρώ.
Το ανησυχητικά κρίσιμο και κυρίαρχο όμως που έφερε αυτή η κλαδική σύμβαση είναι ο ασφυκτικός πλέον εναγκαλισμός της νέας αυτής Ο.Τ.Ο.Ε. με τη λογική των διοικήσεων των Τραπεζών. Εναγκαλισμός που επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά μέσω της υπογραφείσας Σ.Σ.Ε. που δημιούργησε πλέον τεράστιες ''τρύπες" σε ζητήματα πολύχρονων διεκδικήσεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
- Την ουσιαστική και οριστική κατάργηση του επιδόματος ισολογισμού ως συμβατικής υποχρέωσης και διεκδίκησης του κλάδου. Στα κείμενα που αποσπασματικά κυκλοφόρησαν στο Γεν. Συμβούλιο στην εν λόγω διάταξη υπάρχει ρητή αναφορά για «κατάργηση του επιδόματος ισολογισμού με Κλαδική ΣΣΕ».
- Τη μη διεκδίκηση ρήτρας μη συμψηφισμού αυξήσεων με τυχόν οικειοθελείς παροχές.
- Την επίλυση των θεμάτων κλιμακίων και πολυετίας και του ξεπαγώματός τους.
- Την αντιμετώπιση του διαχωρισμού των συναδέλφων σε Διευθυντικά στελέχη με άλλο ωράριο και υποχρεώσεις και σε απλούς πληβείους.
Το χειρότερο δε όλων, που έρχεται να σηματοδοτήσει με μελανά χρώματα και να καταδείξει την πλήρη υποταγή της νέας Ο.Τ.Ο.Ε στα θέλω και τις ''ορέξεις'' των εργοδοτών είναι ότι, στη σύμβαση εμπεριέχεται η συμφωνία για παροχή μισού κλαδικού μισθού (όχι δηλαδή στο σύνολο των μηνιαίων αποδοχών του εργαζόμενου) για τα έτη 2026 και 2027, υπό την προϋπόθεση ότι οι Γενικές Συνελεύσεις των Τραπεζών θα αποφασίσουν τη διανομή μερίσματος στους μετόχους τους.
Για πρώτη φορά στα χρονικά του συνδικαλιστικού κινήματος στις Τράπεζες, έρχεται κλαδική σύμβαση που δίνει το δικαίωμα στις Διοικήσεις των Τραπεζών να καταβάλουν μέρος του μισθού μας, αν κι εφόσον εγκριθεί από τις Γενικές Συνελεύσεις των μετόχων.
Η ύπαρξη και μόνο της διάταξης αυτής αποτελεί μία τεραστίου μεγέθους ήττα για όλους μας, μια ήττα τα αποτελέσματα της οποίας - αν δεν μπορέσουμε να την ανατρέψουμε - θα τα βρίσκουμε δυστυχώς μπροστά μας τα επόμενα χρόνια σε συνεχή βάση.
Συνάδελφοι,
Ο Σύλλογός μας, μέσω του εκπροσώπου μας στην Ο.Τ.Ο.Ε. δε θα μπορούσε ποτέ να υπερψηφίσει την εν λόγω σύμβαση. Όπως πράττουμε πάντα όλα αυτά τα χρόνια με υψηλό αίσθημα ευθύνης, οφείλουμε για μία ακόμα φορά να μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας. Χρέος μας είναι ο εργαζόμενος να γνωρίζει πλήρως την πραγματική εικόνα των συνθηκών μέσα στις οποίες καλείται να εργαστεί, να διεκδικήσει, να λάβει αποφάσεις.
Με το αβίαστο - από όλα τα παραπάνω - συμπέρασμα ότι το νέο προεδρείο της Ο.Τ.Ο.Ε. όχι μόνο δεν κάνει κάποια διαφορά, αλλά έχει συνειδητή επιλογή την αποφυγή οποιασδήποτε κόντρας ή διεκδίκησης που θα θίξει τους εργοδότες και τις λογικές τους, πρέπει αναλύοντας το περιβάλλον μας και ορίζοντας σωστά δεδομένα και προτεραιότητες να προχωρήσουμε.
Οι εργοδοσίες των Τραπεζών κινούνται τα τελευταία χρόνια με τεράστια άλματα, αλλάζοντας ραγδαία το τοπίο, συνθλίβοντας στην πορεία τους δικαιώματα και ανθρώπους, αγνοώντας υποχρεώσεις πολλές δε φορές και νόμους, στήνοντας το νέο σκηνικό. Ένα σκηνικό όπου ο ρόλος του συνδικαλισμού, των Συλλόγων και της Ο.Τ.Ο.Ε. θα είναι ιδιαίτερα υποτιμημένος αν όχι ανύπαρκτος.
Η πολιτική των εργοδοτών εστιάζεται σήμερα σε τρία κυρίαρχα σημεία:
α) στο πέρασμα της αντίληψης στους εργαζόμενους ότι με τη χορήγηση των BONUS δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να περιμένουν κάτι από τις συμβάσεις οι οποίες πρέπει να ασχολούνται με δευτερεύοντα θέματα.
Για το λόγο αυτό και στην Τράπεζά μας, η Διοίκηση ξεκίνησε την διαπραγμάτευση της περσινής επιχειρησιακής προτείνοντας ελάχιστα πράγματα και χρειάστηκαν 4 μήνες επίπονων διαπραγματεύσεων των Συλλόγων για να επιτευχθούν γενικές αυξήσεις στο μεγαλύτερο μέρος των συναδέλφων. Είναι η πρώτη φορά που έγινε κατορθωτό κάτι τέτοιο στην τράπεζα Πειραιώς και μεγάλο φυσικά ρόλο έπαιξε η για πρώτη φορά συνεργασία και ενότητα των Συλλόγων.
β) στις προσλήψεις νέων εργαζομένων που όσο παραμένουν εκτός οργανισμού έχουν μειωμένα δικαιώματα σε σχέση με τους εναπομείναντες - από τις συνεχείς εθελούσιες - παλαιούς συναδέλφους.
γ) στη μη ένταξη σε Συλλόγους εδώ και μερικά χρόνια των νέων εργαζόμενων, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο χώρο της Τράπεζας εκατοντάδες εργαζόμενοι χωρίς Σύλλογο, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αυτό είναι το περιβάλλον που διαμορφώνει καθημερινά η εργοδοτική πολιτική και αυτό το περιβάλλον και τις λογικές που παγιώνει είναι επιβεβλημένο να αντιμετωπίσουμε με κόπο, επιμονή και συνεχή αγώνα ώστε να έχουμε αποτελέσματα και να αναδείξουμε την αναγκαιότητα της συλλογικής δράσης και του συνδικαλισμού που θα εμπνέει και θα δίνει κίνητρο στους συναδέλφους ώστε να συμμετέχουν ουσιαστικά στα κοινά.
Αν τώρα εν έτει 2025 και με την επίθεση της εργοδοσίας (μέσω πιέσεων και παροχών εκτός συμβάσεων και συμφωνιών) να είναι συνεχής και καλά σχεδιασμένη, πιστεύει κάποιος είτε είναι εργαζόμενος, είτε είναι παράταξη, είτε είναι Σύλλογος ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος του βρίσκεται σε τελείως λάθος κατεύθυνση.
Στην αντιμετώπιση σήμερα της εκ των άνω διαμορφούμενης ιδιαίτερα αρνητικής κατάστασης, δεν μπορούν να συμβάλλουν λογικές περασμένων δεκαετιών, λογικές που απαξιώνουν όλους τους άλλους προβάλλοντας το προνόμιο της μιας και μόνης αλήθειας. Επιτακτικά πλέον, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, και ειδικά σε χώρους όπως η Τράπεζα με χιλιάδες εργαζόμενους και με δραστηριοποίηση πολλών
Συλλόγων, η καθημερινή επαφή και συνεννόηση, η συνεργασία και η διεκδίκηση κοινών στόχων προς όφελος των εργαζόμενων είναι επιτακτική ανάγκη αν θέλουμε να προχωρήσουμε, αν θέλουμε το συνάδελφο πρωταγωνιστή.
Η αρχή που έγινε την περασμένη χρονιά με τη διεκδίκηση και υπογραφή της Επιχειρησιακής μας σύμβασης, όπου με τη συνεργασία πετύχαμε να γίνει αποδεκτό το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του διεκδικητικού μας πλαισίου, άνοιξε ένα σημαντικό δρόμο. Ένα δρόμο μέσα από τον οποίο, αυτή τη στιγμή, πέντε Σύλλογοι που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Τράπεζας έχουν πλέον πετύχει να έχουν ανοιχτό ένα δίαυλο διαλόγου, επικοινωνίας, αλληλοπληροφόρησης και διαρκούς συνεννόησης ώστε να υπάρχουν αυξημένες δυνατότητες αντιμετώπισης καταστάσεων και παραγωγής προτάσεων.
Είναι ένας δύσκολος δρόμος που σίγουρα δεν εξυπηρετεί τα θέλω της εργοδοσίας και ο μοναδικός διαφαινόμενος υπαρκτός σήμερα που μπορεί να αναβιώσει τις ελπίδες των εργαζόμενων και να χαράξει μια διαφορετική πορεία. Αξίζει...
Για το Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος Η Γ. Γραμματέας
Μ. Τσιμρόγλου Ε. Γκόγκα
Υ.Γ.1. Αυτά και πολλά άλλα, θα συζητήσουμε και θα αναλύσουμε στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 31 Μαΐου, ώρα 10:30 π.μ. δια ζώσης στο ξενοδοχείο Holliday Inn στην Θεσσαλονίκη αλλά και διαδικτυακά με χρήση ηλεκτρονικών μέσων.
Υ.Γ.2. Δυστυχώς η κλιμάκωση αυταρχικών πρακτικών σε βάρος εργαζομένων συνεχίζεται αμείωτη. Συγκεκριμένα την Τρίτη 06/05/2025, η Διοίκηση της ATTICA BANK προχώρησε σε αιφνιδιαστικές και αδικαιολόγητες απολύσεις τριών ενεργών συνδικαλιστών συναδέλφων μας, χωρίς καμία επίσημη αιτιολόγηση.
Το θλιβερό και συνάμα τραγικό είναι ότι οι απολύσεις αυτές πραγματοποιούνται στην Τράπεζα που πρόεδρος του εκεί Συλλόγου είναι ο νυν Γεν. Γραμματέας της Ο.Τ.Ο.Ε. Επιχειρείται έτσι για μια ακόμη φορά να καταδειχθεί εμφατικά το πόσο υπολογίζουν οι εργοδοσίες το συνδικαλιστικό κίνημα.
Άμεση ανάκληση των εκδικητικών αυτών απολύσεων - είναι απαίτηση όλου του κλάδου, που στέκεται καθολικά απέναντι σε κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης των συναδέλφων.
